Een Daiselnaar in het buitenland: waarmee beginnen? Bij Daiselnaar of juist bij het buitenland? Maar is iemand die in Kortrijk is geboren en twee derden van zijn leven buiten Dadizele heeft gewoond wel Daiselnaar? En is een kosmopolitische stad als Amsterdam, die na de val van Antwerpen in 1585 bovendien overspoeld werd door Vlamingen, wel echt buiten-land? Zovele vragen die je niet moet willen beantwoorden als je de deadline voor het inleveren van een stukje wil halen!

Het begon allemaal met een brief in het voorjaar van 1981: "Wij, Beatrix, Koningin der Nederlanden, Prinses van Oranje-Nassau, etc. etc. benoemen u hierbij tot hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam". Toentertijd was ik de jongste hoogleraar van Nederland, en om eerlijk te zijn: op mijn beste momenten voel ik me nog steeds zo. Deze benoeming was de start van een mooi avontuur dat tot op de dag van vandaag voortduurt. Allereerst professioneel: hoogleraar, maar dat combinerend met steeds weer nieuwe uitdagingen (onder meer een aantal jaren als decaan van de economische faculteit). Werkend in een vakgebied dat eigenlijk nog helemaal van de grond af aan moest worden opgebouwd: informatiemanagement, het managen van informatie en informatietechnologie in organisaties. Een combinatie dus van 'harde' technologie met 'zachte' organisatorische, menselijke aspecten; in vakjargon: een socio-technisch vakgebied. Maar tegelijk een combinatie van wetenschappelijk aan de weg timmeren en deze wetenschap toegankelijk maken voor zowel jonge studenten als professionals in het veld. Uit eigen ervaring heb ik geleerd dat dit leerproces tweezijdig is: mede dank zij een opleiding voor topmanagers, de "Executive Master in Information Management"? opleiding die ik een 18 jaar terug heb opgestart en die tot op de dag van vandaag succesvol is, ben ik er achter gekomen dat je alleen maar samen en van diversiteit kunt leren. Ik geniet nog dagelijks van de inspiratie die uit ontmoetingen met interessante, jonge zowel als ervaren mensen ontspruit; aan een internationaal georiënteerde universiteit en in een stad als Amsterdam ervaar je hoe diversiteit leidt tot multicreativiteit, als je maar uit je eigen gemakkelijke comfortzone durft te treden. Ik probeer een leven te leiden waar de grenzen tussen leren en doen, tussen wetenschap en kunst en vooral ook tussen werken en leven fictief zijn. Van deze wat aparte visie leg ik op mijn website, www.rikmaes.nl, een heel klein beetje getuigenis af!

Van 'professioneel' naar 'persoonlijk' is in mijn ogen dus maar een kleine stap. Veel mensen fronsten de wenkbrauwen toen wij met onze toen 3-jarige dochter Lieselore in Amsterdam, het Sodom en Gomorra van het Noorden, gingen wonen. Nu kan ik iedereen gerust stellen: onze dochter is inderdaad verslaafd, maar dan wel aan de stad Amsterdam. Het is een aanhoudend genieten van een wereldstad op pocketformaat, waar kunst en cultuur, excentrieke mensen en stille, ook voor ons nog onbekende plekjes strijden om je aandacht. Met een derde niet-westerse en meer dan 10% westerse allochtonen (in deze laatste categorie vallen wij drieën) is Amsterdam een afspiegeling van een wereld die sneller verandert dan de restauratie van de basiliek van Dadizele. Natuurlijk zijn er in Amsterdam meer problemen dan in Dadizele, maar de sfeer in de stad is in de 22 jaren dat we hier wonen absoluut positiever geworden: 'I AMsterdam', zoals de nieuwe stadsslogan uitstraalt. Dat we bovendien in een prachtig, net 100 jaar geworden huis in de buurt van het Van Goghmuseum mogen wonen stemt ons elk moment dankbaar!